Seni çoktan attım da kafamdan,
Bu kalbe söz geçmiyor,
Bana verdiğin ümit,
Bir masum kuş gibi kalbimde.
Kapıyı açıyorum, uçmuyor
Kovalıyorum kaçmıyor.
Sıra sende, kır boynunu ümidimin,
Kanımı akıtmadan,
Öldür gitsin bir hamlede
Canımı acıtmadan.
Mutluluğu ararken,
Ümit çoğu zaman araçtır
Biliyorum, ama bazen
Ümitsizlik en iyi ilaçtır.
Ayrılıktan kaçarken.
Böyle bir soru görmek sizin için nasıl bir duygu bilmiyorum ama umut iyi midir yoksa kötü müdür gibi bir anlam yaratabilir beyniniz de? Adım ümit ve geleneksel olarak da kültürümüz bize hep ümidin iyi bir şey olduğunu öğretti. Ama maalesef bu konu da adımla çelişmek zorundayım. Çünkü bence ümit iyi birşey değil ve asla mutluluk vermez.
Bu fikri nerden alıyorum? Atatürk’ün Ziya Gökalp hakkında bir sözü vardır; “Nasıl ki etimin ve kemiğimin babası Ali Rıza ise fikrimin de babası Ziya Gökalptir.” diye, elbette benim de fikir babam demesemde etkilendiğim filozoflar var v ne yazıkki bu yıllardır kitaplarını severek okuduğum Tolstoy değil de hep önyargı ile yaklaştığım Nietzsche… Continue reading »